O Supremo determinará se os artigos 46 e 49 da lei 10/2010 de prevención do branqueo de capitais e financiamento do terrorismo constitúen un réxime específico de acceso á información para os efectos da disposición adicional 1ª.2 da LTAIBG que exclúe a aplicación da lei 19/2013 de transparencia, acceso á información e bo goberno (LTAIBG); e, no seu caso, se o deber de reserva e segredo que establece a citada lei 10/2010 alcanza ás actas das reunións da Comisión de Prevención de Branqueo.

En o auto de admisión do recurso, o Supremo lembra que a Sala xa tivo oportunidade de pronunciarse en múltiples ocasións previas sobre a interpretación da disposición adicional 1ª.2 da LTAIBG e a existencia e o alcance de réximes xurídicos específicos en materia de acceso á información pública, pero non o fixo aínda en relación coa Lei 10/2010, apreciándose a conveniencia de complementar a xurisprudencia existente.

Este recurso ten orixe na reclamación que presentou ante o Consello un cidadán tras denegar a Administración o seu pedimento de acceso ás ordes do día e actas de todas as reunións celebradas polo Pleno da Comisión de Prevención do Branqueo de Capitais e Infracciones Monetarias, do seu Comité Permanente e do Comité de Intelixencia Financeira celebradas desde o 1 de xaneiro de 2015.

O Consello estimou parcialmente a reclamación, sobre a base de que a Lei de prevención do branqueo de capitais e financiamento do terrorismo non constitúe un réxime específico de acceso á información que exclúa a aplicación da LTAIBG, sen que poida considerarse como tal o deber de sixilo que impón a Lei ao persoal da Comisión. E lembraba que existe un consolidado criterio a favor do acceso ás actas dos órganos colexiados de dirección de organismos e entidades do sector público, xa que as súas decisións teñen incidencia no exercicio de funcións públicas.

Este acceso, matizaba o Consello, debe realizarse previa eliminación, no seu caso, por unha banda, dos datos de carácter persoal que permitan a identificación de persoas físicas que non formen parte do órgano colexiado e cuxa identificación non resulte relevante para os fins de control da actuación dos poderes públicos; e, por outro, das opinións e manifestacións vertidas polos seus membros nas deliberacións que afecten á confidencialidade ou o segredo requirido na formación de vontade do órgano colexiado, criterio avalado pola sentenza do Tribunal Supremo (STS) do 19 de febreiro de 2021 (ECLI:É:TS:2021:704).

Recurrida a resolución polo Ministerio afectado, o Xulgado Central do Contencioso-administrativo nº 8 estimou o recurso, anulando a resolución do Consello. Esta decisión foi confirmada pola Audiencia Nacional, que, desestimando a apelación do Consello, entende que resulta de aplicación o deber de reserva e segredo establecido na lei 10/2010, réxime específico que, aínda non sendo completo, afecta a aspectos esenciais do acceso e divulgación da información de que dispón a Comisión de Prevención de Branqueo de Capitais de modo que non cabe aplicar a lei de transparencia senón as excepcións e limitacións contidas na citada lei sectorial.

• Acceso á resolución e as sentenzas aquí