En a súa sentenza 301/2026, do 11 de marzo (ECLI:É:TS:2026:1164), o Supremo razoa que o Regulamento (CE) 1049/2011, relativo ao acceso do público aos documentos do Parlamento Europeo, do Consello e da Comisión, non aplica ás solicitudes de acceso á información pública que obre en poder da Administración española (aínda que esa información teña a súa orixe directa ou indirecta na actividade das institucións comunitarias ou estean relacionada coa actividade da UE), pois só é de aplicación á documentación que obre en poder das institucións comunitarias.

Ademais, tampouco resulta aplicable a previsión do artigo 5 do Regulamento europeo (con fundamento no principio de cooperación leal) para aqueles casos nos que a información obra en poder dun Estado membro pero ten a súa orixe nunha institución da Unión porque, neste caso, o convenio de doazón ou revenda de vacinas foi “froito da negociación autónoma” entre as autoridades española e andorrana, á marxe da Comisión europea.

Por tanto, conclúe a sentenza, o acceso á información ha de resolverse aplicando a normativa nacional, e, neste caso, a Axencia Española de Medicamentos e Productos Sanitarios (AEMPS) non xustificou suficientemente a concorrencia do límite do art. 14.1.k) LTAIBG -a garantía de confidencialidade ou o segredo requirido en procesos de toma de decisión-, que ten un alcance temporal limitado, non tendo incidencia o acceso no proceso de negociación unha vez o acordo xa foi alcanzado.

Tampoco xustificouse o límite do art. 14.1.c) LTAIBG -prexuízo ás relacións exteriores- pois, destaca a sentenza, “A intervención dun terceiro Estado na elaboración dun convenio non implica que o seu contido deba ser secreto ou que a información referente ao mesmo poida ser denegada invocando genéricamente o posible dano ás relacións exteriores..."

Por outra banda, o Tribunal Supremo ha ditado outra sentenza, a 295/2026, do 10 de marzo (ECLI:É:TS:2026:1176), que fai referencia á nosa resolución 55/2023, na que estimamos parcialmente unha reclamación sobre acceso ao custo económico de vacinas contra o coronavirus e os contratos asinados con laboratorios.

En este caso, reitera o Supremo que non resulta de aplicación o Regulamento (CE) 1049/2011 sobre acceso do público aos documentos do Parlamento Europeo, do Consello e da Comisión, porque a información obra en poder da Administración española, pero, en cambio, si é aplicable a previsión do seu artigo 5 (mecanismo de cooperación leal) porque a información ten a súa orixe nunha institución comunitaria e a decisión sobre o acceso non ten “unha solución clara” que permita ao Estado membro resolver directamente.

Así, neste caso o Estado español non tivo marxe algún de negociación do prezo de compra de vacinas, pois este viña predeterminado polos Acordos Preferentes de Adquisición subscritos entre a Comisión Europea e as farmacéuticas. E a AEMPS non xustificou debidamente, a pesar da invocación dos límites do art. 14.1.h), j) e k) LTAIBG, que podía/debía denegar directamente o acceso sen necesidade de consulta ou remisión á Comisión europea.

Por tanto, o Supremo declara haber lugar á casación presentada polo Consello, pero estima parcialmente o recurso presentado pola AEMPS, así como a reclamación da interesada, e anula a nosa resolución para que, respecto desta solicitude de acceso, a AEMPS dirixa consulta a Comisión Europea ou lle remita a solicitude de acceso á información. En este mesmo sentido pronunciouse, na mesma data, a sentenza 296/2026 (ECLI:É:TS:2026:1175).